Sunday, September 6, 2009

पुन्हा एकवार अ‍ॅपल

जन्मोजन्मीची ही कहाणी आहे. अगदी अनादिअनंत अशी. यात नेहमीचेच ते श्री. आणि सौ. आहेत. फार फार वर्षांपूर्वी ते अगदी दोघेच होते. खूप सुखात होते, पण एक बंधन होते. एक विशिष्ट फळ त्यांनी खायचे नव्हते. पण दुर्बुद्धी झाली. ते निषिद्ध फळ त्यांच्याकडून खाल्लेच गेले. ते फळ होते अ‍ॅपल. आणि झाले- आयुष्यात दु:ख यायला लागले. श्री. आपल्या सौ.ला म्हणाले- ‘उगाच मोहात पडलो. ते फळ आपण खाल्ल्यापासून किती Suffer करीत आहोत बघ. मला तर वाटते, मी आता ‘सफरचंद’ झालो आहे!’ सौ.ला श्रीं.ची ‘कोटी’ आवडली. म्हणाली- ‘वेल सेड! पण झालं ते झालं. उगाच मनाला लावून घेऊ नका. तब्येत खराब होईल. अशक्तपणा येईल- त्यापेक्षा छान खा, प्या! फ्रूटस् खा. विशेषत: अ‍ॅपल, कारण डॉक्टर म्हणतात- ‘अ‍ॅन अ‍ॅपल ए डे, कीप्स द डॉक्टर अवे!’
श्री. दचकले. म्हणाले- ‘परत ते अ‍ॅपल? एवढा घोळ झाल्यावरदेखील?’ सौ. चूप बसली. उगाच वादविवाद नको.
‘तोंडाला तोंड लावण्यात काय अर्थ आहे?’ तिने विचार केला. हुशार होती. तिला जाणीव होती की, ते निषिद्ध अ‍ॅपल खाल्ले, म्हणूनच त्यांची तोंडाला तोंडे लागली! आपल्या queer विनोदाचे तिला हसूच आले.
विषय बदलावा, म्हणून ती श्रींना म्हणाली- ‘नुसतं बिछान्यात पडून, आढय़ाकडे पाहत चिंता करणे किती ‘बोअर’ आहे नाही? मी असं करते, संध्याकाळी बाजारातून अ‍ॅपलचे आयपॉड आणते. तुम्ही छान छान गाणी ऐकत पडा!’ श्रींना अ‍ॅपल शब्दाचीच भीती वाटायला लागली होती. पण त्यांनी तसे दाखविले नाही. ‘आय विल फेस द म्युझिक!’ असे फिलॉसॉफिकली म्हणून ते गप्प राहिले. पण किती झाले तरी सौ. त्यांचीच ‘जीवश्च, कण्ठश्च’ होती. प्रेमाचा उमाळा राहवेना. शेवटी म्हणालेच तिला, ‘लाडके! तू माझ्याकरता किती करतेस! आय लव्ह यू! यू आर द अ‍ॅपल ऑफ माय आय!’’
श्रींच्या तोंडून ‘अ‍ॅपल’ शब्द ऐकून सौ. आश्चर्याने पाहू लागली. प्रेमाने ती श्रींना बिलगली. ‘असा साथीदार असताना एखाद्या पहिल्या चुकीची- ते अ‍ॅपल खाल्ल्याची एवढी काय भीती?’ असे तिला वाटू लागले. ती आणखीनच बिलगली.
..यथोचित समयी श्री. व सौं.ना मूल झाले. यथोचित समयी या नवीन पिढीच्या प्रतिनिधीला त्यांनी नर्सरीत टाकले. एक दिवस खूप कौतुकाने श्री. व सौ.ने आपल्या बंडय़ाला (किंवा बबलूला किंवा पप्पूला किंवा ‘मुण्डा’ला) विचारले- ‘आज शाळेत काय शिकविले राजा?’ त्याने उत्तर दिले- ‘आज टीचरने सांगितले- ‘ए फॉर अ‍ॅपल!..’ ’
आणि अशा रीतीने ही अ‍ॅपलची कहाणी चालूच आहे!. युगे.. युगे!

0 comments:

  © Blogger templates Psi by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP